داریوش نامه » شیراز

معرفی یک شاعر همشهری و وبلاگش

داریوش — Thu, 21 Jan 2010 18:40:08 +0000

شیراز از دیرباز پرورش‌دهنده‌ی شاعران بسیار ی بوده؛ شاعرانی که آوازه‌ی جهانی دارند و آن‌هایی که زیاد سر و صدایی نداشته اند. این‌بار می‌خوام شاعری رو از دیار خودم بهتون معرفی کنم:

«قاسم مرام»

ایشون رو مدت‌هاست می‌شناسم، اصلا عرض کنم خدمتتون که ایشون پسردایی بنده هستند. اشعارش رو گاه‌گاهی می‌شنیدم و انصافا لذت می‌بردم. مثل بقیه کتاب شعری چاپ نکرده ولی در بین شاعران شیراز و استان فارس شناخته شده است. یکی از اعضای فعال انجمن ادبی حافظ در شیرازکه در اکثر مناسبت‌ها، مسابقات و شب شعرهای استانی حضور فعال داره.

متولد ۱۳۴۴ و بزرگ شده‌ی شیرازه، مدرک کارشناسی مدیریت صنعتی داره و البته باوجود مشغله‌ی فراوان و افکار درگیر، درفکر ادامه‌ی تحصیل در مقاطع بالاتر هست.

چند روزی می‌شه که وبلاگی راه‌انداخته به نام “تلاطم آبی”‌و داره اشعارش رو یواش یواش توش درج می‌کنه. می‌خواستم گزیده‌ای از اشعارش رو اینجا بازنویسی کنم ولی بهتر دیدم دعوتتون کنم اگه اهل شعر و شاعری هستید و یا حتی نیستید، سری به وبلاگش بزنید، خوندن نوشته‌هاش خیلی وقت نمی‌گیره ولی زیبایی اشعارش رو درک خواهید کرد.

یاحق …

بیشتر بخوانید

من و محل کارم

داریوش — Mon, 18 Jan 2010 07:02:29 +0000

از سال ۱۳۷۶ که با مدرک لیسانس سخت‌افزار، استخدام شرکت مخابرات شدم، برای اداره‌ی رایانه حکم گرفتم و مشغول به کار شدم. حالا که بالاخره دارم به اداره‌ی دیگه‌ای منتقل می‌شم، به فکر افتادم یه تعریف از اون‌ جایی که حدود ۱۲ سال توش بودم براتون داشته باشم. از محیطش، کارهاش، کارهام و همکارام…

اول از همه: ‌خودم

وقتی استخدام شدم، هنوز سیستم‌های رایانه‌ای ما بصورت VM بود. یعنی PC نداشتیم. رایانه‌های بزرگ (Main Frame) بود که پردازنده و دیسک سخت و کنترلرهاش توی یه سایت مخصوص، در اداره‌ی ما مستقر شده بود. کاربرها پشت یه ترمینال (مانیتور و صفحه کلید مرتبط به سیستم مرکزی) می‌نشستند و کارهاشون رو انجام می‌دادند. هم‌کاران شهرستانی هم روزهای بخصوصی از ماه مأموریت می‌گرفتند و در اداره‌ی ما اطلاعات خودشون رو وارد و پردازش می‌کردند. واحدهای مختلفی به این طریق کار می‌کردند‌: حقوق و دستمزد و شارزینگ و بیلینگ و مالی.

من که اومدم زمزمه‌های تغییر از Main به PC شدت گرفته بود. نگه‌داری Main بسیار هزینه‌بر بود و توسعه‌ی اون بسیار مشکل. اداره‌ی دیگه‌ای هم بود که با رایانه‌هایی تحت عنوان لاله کار می‌کرد. تصمیم انتقال به PC قطعی شده بود و کار ما بسیار مشکل. مواقعی می‌شد که روزانه بیشتر از ۱۲ ساعت توی اداره بودم و کار می کردم. راستش نیروی کمکی کم داشتیم و فشار زیادی روی ما بود. به‌دلیل نبود نیروهای کمکی کافی، برنامه‌نویسی برای تبدیل و انتقال اطلاعات نیز برگردن خودم بود.

سرتون رو درد نیارم. سیستم‌های لاله رو بررسی و تبدیل اطلاعاتش رو انجام دادم. با جمع‌آوری سیستم‌های لاله، یه تنه شبکه ناول براشون راه‌اندازی کردم که ایستگاه‌های کاری اون بدون هارد و به کمک BootRom کارت شبکه به سرور وصل می‌شدند. سیم کشی و داکت و پیچ و پریز و سرسیم و استقرار و باقی موارد برگردن خودم بود و با شور وشوقی وافر کارم رو انجام دادم. اداره نرم‌افزاری خریداری کرده بود که بعدها متوجه شدیم سرمون کلاه گذاشته و دررفته، چون مال یه شرکت دیگه بود و کپی زده بود و به همراه تعداد زیادی کارت سخت‌افزاری (که اون‌ها هم کپی شده بودند) فروخته و پول هنگفتی گرفته و دررفته، چاره‌ای نیود ما از این موضوع اطلاعی نداشتیم و بدلیل عدم وجود شرکت فروشنده، پشتیبانی هم گردن خودم بود، اونم برای کل استان. به یکی از هم‌کارهام آموزش دادم تا توی پشتیبانی کمکم باشه. خلاصه شب و روز هرموقع ایرادی پیش می‌اومد باید می‌رفتیم و حل مشکل می‌کردیم چون جای حساسی بود و ارتباط مستقیم با مردم داشت: مرکز اطلاعات۱۱۸٫ الان دیگه اون سیستم هم جمع شده و سیستم کامل‌تری که تحت ویندوز کار می‌کنه استفاده می‌شه و دیگه اون ایرادهای گذشته رو نداره و البته دیگه پشتیانی این سیستم دست شرکت فروشنده است.

از طرف دیگه، سیستم‌های جامع مالی هم بود. اون زمان هنوز ویندوز ۹۵ هم امتحان خودشو پس نداده بود. یه سیستم کامل به ما دادند که خداوکیلی خیلی خوب و کامل نوشته شده بود و هنوز هم داره خوب کار می‌کنه. نسخه‌های تک‌کاربره و شبکه داشت. نسخه‌ی شبکه‌ی اون فقط تحت سیستم عامل ناول‌ نت‌ور کار می‌کرد و می‌کنه و دیتابیس اون هم توسط همون ناول تأمین می‌شه. هنوز که هنوزه، این سیستم‌ها به همون روال گذشته، تحت سیستم عامل ناول و با ایستگاه‌های کاری داس کار می‌کنه که البته نسخه‌ی مخصوص کلاینت‌های ویندوز ۹۸ و XP رو با هزار زحمت گیر آوردم تا وابستگی کاربرها به داس کمتر بشه.

سیستم شبکه مالی استان رو توی ساختمان معاونت مالی سیم‌کشی کردم و راه‌انداختم. باز هم کمکی نداشتم و یه تنه جلو رفتم. تنها کسی که به من کمک کرد، کارشناس مالی معاونت بود که بعدها به سمت‌های ذیحساب، مدیرمالی، معاونت مالی، رئیس اداره بازرسی و در آخر به ریاست کل بازرسی منصوب شد. ایشون همیشه و در همه حال کمک به حال و راهنمای من بودند و تمامی سنگ‌ها رو از جلوی پا برمی‌داشتند. برای شهرستان‌ها هم به همین صورت کار کردم و البته همکاری که آموزش داده‌بودم تا حدودی دلسوزانه کمک می‌کرد و البته عمده‌ی کار هنوز بر دوش من بود.

سیستم‌های شارژینگ مراکر تلفنی دیجیتال روی نوار مغناظیسی بود و اون‌ها هم باید برای استفاده در PC تبدیل می‌شدند. کار برنامه‌نویسی و خوندن اطلاعات و تغییر سیستم برگردن من افتاد. اون‌ها رو هم انجام دادم. باور نمی کنید برای چند سیستم برنامه نوشتم. سیستم‌های Nec، S12، S13، Carin، EWSDE، ZTE، Datung، Huawii و … بدون وجود فایل راهنما و فقط به روش سعی و خطا قالب رکوردها رو خوندم و متوجه شدم. بعضی از اون‌ها مثل ZTE ساده بودند و بعضی دیگه مثل EWSDE رکوردهای متغیر بسیار پیچیده داشتند. شرکت فروشنده برای ارائه سیستم پردازش، مبلغ بالایی درخواست کرده بود که ظاهرا موافقت نشد و درنهایت مجبور شدم حدود ۲ سال مستندات رو مطالعه کنم و برنامه‌ی پردازشی همه‌ی اون‌ها رو بنویسم که هنوز داره استفاده می‌شه.

برنامه‌هایی نیز برای یک‌پارچه کردن خروجی هرکدام از این سیستم‌ها و تحویل به واحد بیلینگ نوشتم که البته بصورت باهوش و همزمان با پردازش فایل‌های سوئیچ‌ها این کار رو انجام می‌داد. به چندتا از استان‌های دیگه هم دادم که استفاده کنند.همکار دیگه‌ای دارم که در مورد پردازش فایل‌های سوئیچ‌ها و استفاده از این برنامه‌ها آموزش لازم رو بهشون دادم و ایشون هم بعنوان وظیفه‌ی اصلی، هردوماه فایل‌ها رو پردازش و آماده می‌کنه و تحویل واحد بیلینگ می‌ده.

تا مدت‌ها کار پاسخ‌گویی به برخی مشترکین و اعتراض‌ها رو برعهده داشتم که البته به کمک یکی دیگه ار همکارهام انجام می‌شد. بعدا که تجهیزات مناسب برای مراکز سطح شهر خریداری شد و واحد پاسخگویی امور مشترکین راه افتاد، کار ما سبک‌تر شد و البته هنوز هم روزانه بیست سی نفری که حسابی عصبی هستند و هیجکس تنونسته قانعشون کنه میان اداره‌ی ما و عقده‌شون رو سر ما خالی می‌کنن که البته درنهایت معمولا با تحمل این مسائل، وظیفه‌ی مجاب کردن اون‌ها برعهده‌ی ما بود.

در همین حال وظیفه‌ی نگهداری و تعمیرات جزئی سخت‌افزارهای شرکت در سطح استان نیز برعهده‌ی من بود. به سرعت برای ادارات تابعه، واحدهای مختلف و شهرستان‌ها PC خریداری می‌شد و کار نگهداری اون‌ها بردوش اداره‌ی ما بود که علاوه بر من تنها یکی دو نفر دیگه بودند و البته تخصص کافی نداشتند و درحین کار بهشون آموزش می‌دادم . کم کم نیروهایی از بخش خصوصی بهمون اضافه شد سه نفر دیگه که در کنار کارهای خودشون، به ما هم کمک می‌کردند و البته آموزش هم دیدند و الان که دیگه برای خودشون صاحب‌نظرند.

خرید سخت‌افزار و پیشنهاد و بررسی نیازهای فراوان شرکت نیز برعهده‌ی من بود. مطالعه‌ی فن‌آوری‌های روز و انتخاب بهترین و مناسب‌ترین تجهیزات رایانه و آزمایش و تحویل اون‌ها از کارهای روزمره‌ای بود که انجام می‌دادم. بروز بودن و درتماس با شرکت‌های مختلف و آگاهی از بازار و قیمت‌ها و امکانات و از رده خارج شدن و پیداکردن جایگزین مناسب اون‌ها و پاسخ‌گویی بعدی که چرا این رو سفارش دادیم و ما اون رو می‌خواستیم و تبعات بعدی و درتیررس اتهام‌های مختلف مثل “گاویندی” و “تبانی” از طرف کلیه‌ی همکاران و نیز پیشنهادهای رشوه و موارد دیگر از فروشندگان و تقاضاهای اون‌ها برای معرفی و فروش کالاهاشون، از طرف بیرون از اداره، همه و همه مسائل و مشکلاتی بود که همیشه داشتم.

کارهای پراکنده‌ی دیگه‌ای هم انجام می‌دادم که نام بردنشون حوصله‌ی آدم رو سر می‌بره (اگه تا حالا نبرده باشه)

همکاران فعلی اداره رایانه:

همکارهای خیلی خوبی توی این اداره داشتم و دوست‌های خوبی بودیم (و بعد از این هم خواهیم بود).

آقای «ک ل» که عاشق مسائل سیاسی روز بود و ذهن بسیار بازی داشت و با بحث‌ها و نتیجه‌گیری‌هاش ما رو سرگرم می‌کرد. معمولا صبح‌ها اگه آقای «ک» به واحد ما مراجعه می‌کرد، سه نفری می‌ریختیم رو سرش و تا می‌خورد می‌زدیمش. جالب این بود که دوباره روز بعد می‌اومد و مجددا ما رو تحریک می‌کرد و فرار می‌کرد که البته بالاخره ما غافلگیرش می‌کردیم. یه تکیه کلام داره که میاد به ما سه نفری توی پارتیشن می‌گه و بعدش درمی‌ره! اون‌وقته که حسابی خدمتش می‌رسیم و از شرمندگیش درمی‌آییم.

آقای “م ت” که آچار فرانسه‌ی اداره بود و هست. از همه‌چی خبر داشت و مبنع عظیم تجربه بود. گاهی بهش می‌گفتیم آقای «ووپی». غیرممکن بود چیزی بخوای و اون نداشته باشه،فرقی نمی‌کرد اون همه چیز داشت. از نظم و انضباط هم غیرممکنه شما بتونید ازش ایرادی بگیرید. تموم کارهاش رو برنامه است مثل یه کامپیوتر. کار همه رو هم راه می‌اندازه و براش دوست و دشمن فرقی نداره.

آقای “ج م” که سنگ کلیه داشت دائم اذیت می‌شد. دختر دبیرستانی داره ولی خودشم داره لیسانس کامیوترش رو می‌گیره (آفرین به این همت). کمک و همکار خیلی خوبیه و با جون و دل کار می‌کنه هرچند بقیه این نکته رو نمی‌دونن.

آقای “ا س” که ساکت‌ترین فرد اداره است. سرش تو کار خودشه و مثل یه کامپیوتر کار هرروزشو انجام می ده و میره خونه. کسی ندیده داد بزنه. برنامه‌ریزی و عقاید و افکار جالبی داره. خیلی دقیقه.

آقای “م ر” یکی از پسرای مجرد اداره. من که زورم بهش نرسید قانعش کنم ازدواج کنه. عاشق چایی و سیگاره. بیماری قند هم داره. کم کم موهاش داره سفید می‌شه (عین دندون‌هاش! البته اگه دیگه دندونی توی دهانش باقی مونده باشه) ولی از معرفتش هرچی بگم کم گفتم.

آقای “پ ک” جوون بامعرفت اداره که همیشه میاد پیش من میگه من هرچی بلدم از شما بلدم. کارشو به نحو احسن انجام می ده و اصلا تابه‌حال به هیچ کس با صدای بلند با نامحترمانه صحبت نکرده. حتی دیدم که بهش توهین کردن و اون با بزرگواری خودشو زده به کوچه‌ی علی چپ. جوون خیلی خوبیه و اونم تازه داره لیسانسشو می‌گیره.

آقای “ع گ” پسر جهرمی مجرد ما که لیسانس سخت‌افزار داره. حرکاتی ازش می بینید که باعث شادی ماست. لهجه‌اش، کلمات قصارش، سؤال‌های شاخ و دم دارش….

آقای “م ک” که اون هم مجرده و اتفاقا داره لیسانس می‌گیره. یه کم عصبانیه و گاهی با همکارا خوب تا نمی‌کنه. سواد خوبی داره و تروتمیز کار می‌کنه.

آقای “هـ ز” که مجرده و مثل یه منگنه چسبیده به سیستم بیلینگ. هیچ کاری نداره جز همین کار.

آقای “د ن” که تن صداش خیلی بلنده. اصلا دوست داره داد و فریاد کنه تا کارش پیش بره. وقتی باهاش حرف می‌زنی یه دفعه می‌بینی از اتاق رفته بیرون یا شروع می‌کنه با تلفن صحبت می‌کنه یا اینکه بدون توجه به طرف مقابلش، با یکی دیگه شروع به صحبت می‌کنه. حرف فقط حرف خودشه و البته خیلی هم “متخصصه”. ایشون نمونه‌ی بسیار خوبی خواهد بود برای زمانی که خدای ناکرده یه روزی منم مثل ایشون به مقام و منصب برسم و در اون موقع حتما سعدی رحمت‌الله علیه و لقمان حکیم و ادب‌آموزی از دیگران را آویزه‌ی گوش خواهم کرد!

آقای “ع ص” که پسر خیلی بامعرفتیه و همیشه منو برخلاف میل باطنی من، به نام استاد صدا می‌کنه. ایشون هم داره درس می‌خونه لیسانسشو تکمیل کنه.

آقای “م ع” که قبلا توی یه استان دیگه رئیس اداره بوده. بیش فعاله و دائم از این نقطه به نقطه‌ی دیگه درحال حرکته. تکیه‌گاه رئیسه و رئیس بدون اون آب نمی‌خوره. با رئیس کاملا جوره. چشم‌انداز وزارت‌خونه داره. شیر اینترنت اداره و افسار تمام سرورهای فعلی دستشه…..

خانم “ف” که تازگی‌ها به اداره اومده و با داشتن لیسانس کامپیوتر فعلا امور دفتری انجام می‌ده. از اون عادات خاله پیرزنکی نداره و یه جورایی رفتارش مردونه است. مشاوره‌‌‌های خوبی داره و دیدش همیشه مثبته.

خانم “م” برنامه‌نویس کامپیوتره و به صدای بلند خیلی حساسه. معمولا مخزن جواب سوال‌هاش منم. وقتی یه نفر رو صدا می‌کنه، من بجاش می‌گم بله و ایشون هم ناخودآگاه می‌گه : «ای وای!»

خانم “ت” که دختر یکی از همکارهامونه و یه سالی می‌شه توی اداره‌ی ما کار می‌کنه. مسئولیت یکی از سیستم‌ها رو به کمک همکارهای دیگه‌اش بهش دادن به نظر می‌رسه مثل پدرش دقیق و منضبط باشه.

خانم “ا” که فوق لیسانس کامپیوتره و سرش تو کار خودشه. تو قسمت ما بود و لی بنا به نظر رئیس برای یه قسمت دیگه کار می‌کنه.

خانم “ص” بیصداترین خانم همکار. شما صدا از دیوار می‌شنوید ولی از ایشون نمی‌شنوید. با آقای “ز” همکاری داره.

خانم “ن” که پشتیانی سیستم کارگزینی داره. سرش تو کار خودشه.

خانم “ح” که تازگیها باهامون همکاری می‌کنه. همکلاسی خودمه و کارش خیلی منظم و خوب و دقیقه. قبلا چندین جا کار کرده.

یه نکته هم اضافه کنم که اداره‌ی ما ۴ تا واحد داره که من کارشناس مسئول یکی از واحدها هستم (البته بودم). تقریبا همه‌ی بچه‌ها کارهای نامربوط با سمت سازمانی خودشون رو دارن انجام می‌دن و بعضی‌ها هم اصلا نمی‌دونن چه سمتی دارن. رئیس اداره بهشون می‌گه چیکار کنن.

——-

بزودی من به یه اداره‌ی دیگه منتقل می‌شم. خوشحالم که وجودم در این اداره مفید بوده و بازم خوشحالم که در اداره‌ی بعدی، چیزهایی برای یادگیری و کسب تجربه و مهارت بیشتر برای من وجود داره. همکارهای خوبی داشتم که دل کندن ازشون سخته ولی توی محل کار جدید، همکارای خوبی داریم که امیدوارم بتونم رابطه خوبی باهاشون داشته باشم.

بیشتر بخوانید

بدون پست مرتبط

قطار شیراز – اصفهان راه افتاد ولی سوار نشید

داریوش — Fri, 05 Jun 2009 08:21:22 +0000

بالاخره بعد از سالها انتظار، خط راه آهن شیراز اصفهان افتتاح شد و اولین حرکت قطار در ساعت ۱۰:۲۰ روز چهارشنبه ۱۳ خرداد ۱۳۸۸ با انتقال خانواده محترم شهدا انجام شد. گفته شده برخی از قسمتهای ریل گذاری در این مسیر خارج از استانداردها ساخته شده …

بار سنگین حمل و نقل که عمده اون بردوش جاده و اتوبوس و راه خطرناک بود، به نظر می رسه داره بهتر می شه و امور باربری و مسافرتها با خیالی آسوده تر و آسایش و امنیت بیشتر انجام خواهد شد. ولی نکته ای که در ابتدا خیلی ها روش انگشت گذاشتند، عدم ایمینی ریل ها در برخی نقاط هست که دلیل اون رو می تونیم در عجله و سرعت در راه اندازی قطار بدونیم.

درسته که راه آهن باید مدتها و سالها قبل در شیراز راه می افتاد ولی پس از شروع پروژه ، نباید اصول و استانداردها رو زیرپا گذاشت تا بلکه پروژه ای در پایان یک دوره به اتمام برسه و به نام یک دولت خاص تموم بشه. آیا جان و مال مردم اهمیتی کمتر از بعد تبلیغات و هیاهوهای اون داره؟

گفته شده که زیر سازی مسیر ریل ها درست انجام نشده و در برخی جاها ریزش موجوده. چرا در ابتدای کار و هم اکنون این مساله حل نمی شه؟ حتما باید خسارات جانی و مالی وارد بشه تا فکری کرد؟ به گفته نماینده مردم شیراز در مجلس، سرعت قطاری که باید تا ۱۶۰ کیلومتر در ساعت باشه، در این مسیر به ۳۰ تا ۵۰ کیلومتر می رسه. این پروژه سریعا باید متوقف و نقائص اون برطرف بشه.

متاسفانه این روزها تمامی اخبار تحت الشعاع انتخابات قرار گرفتن و این باعث شده توجه مردم به باقی مسائل روز کمتر بشه. خوبه در این مورد هم مسئولان فکری به حال این قطار و راه آهن بکنند. ما که تا حالا صبر کردیم، بازم صبر می کنیم.

اطلاعات بیشتر : این پرونده رو دانلود کنید و بخونید راه آهن یک بار مصرف شیراز-اصفهان

منابع :

نماینده شیراز : قطار شیراز به اصفهان ایمنی ندارد و من سوار این قطار نمی شوم

صدای حاشیه ها بیشتر از صدای سوت قطار شیراز – اصفهان

———————————

پ.ن : ۱۶ خرداد ۱۳۸۸ خب مثل اینکه راه اندازی تاریخ ۱۳ خرداد ۸۸ نمایشی بوده (همونطور که پیش بینی کردم) و هم اکنون این مسیر جهت بازسازی و تعمیر و ترمیم، فعلا و تا اطلاع ثانوی تعطیل شد. منبع خبر

بیشتر بخوانید

پانزدهم اردیبهشت ماه و روز شیراز مبارک باد

داریوش — Tue, 05 May 2009 14:30:09 +0000

از طرف شورای شهر شیراز، پانزدهم اردیبشهت، روز شیراز نامیده شده است و به همین مناسبت، برنامه های ویژه ای از طرف شهرداری شیراز در این روز برگزار می گردد.

اگه یادتون باشه چند مدت پیش (اول اردیبهشت) یه پست نوشتم تحت عنوان روز بزرگداشت سعدی. و حالا هم که ۱۵ اردیبهشته، روز شیرازه. اردبیهشت، واقعا ماهیه که شیراز توش بهشت می شه، ماهی که تمام گلها و گیاهان بهاری شکوفا می شن و شیراز رو زیبا می کنن. در این ماه هوا بسیار لطیفه، آفتاب بسار مهربونه، گلها و گیاهان رنگارنگ تموم شهر رو پوشوندن و واقعا شیراز رو دیدنی می کنن.

نمایی زیبا از سعدیه

من به عنوان یه شیرازی، این روز رو به تمام همشهری ها و هموطن های عزیزم تبریک می گم و دیدار از شهر و باغهای زیبای شیراز، مخصوصا باغ ارم رو به همه پیشنهاد می کنم. در این باغ که البته باغ و دانشکده گیاهشناسی دانشگاه شیرازه، خودنمایی باشکوه گلهای زیبا، بیدهای مجنون ارغوانی و گلهای رنگارنگ رو می بینید. به همین مناسبت چندتا عکس از باغهای معروف شیراز رو اینجا می ذارم شاید وسوسه بشید یه سری بزنید، باغ جهان نما، باغ قوام، باغ عفیف آباد، حافظیه، سعدیه و …

باغ ارم

حافظیه

باغ جهان نما

باغ و موزه عفیف آباد

سعدیه

نارنجستان قوام

دروازه قرآن

ورودی شیراز از دروازه قرآن

گیاهان باغ ارم

مجددا این روز و این ماه رو به همه، مخصوصا همشهری های عزیزم تبریک می گم.

بیشتر بخوانید

بدون پست مرتبط

اردیبهشت را با بزرگداشت سعدی آغاز می‌کنیم

داریوش — Tue, 21 Apr 2009 13:38:54 +0000

اول اردیبشهت، مصادف است با بزرگداشت شاعر پرآوازه ایران، سعدی علیه الرحمه. به همین بهانه، این پست رو به معرفی شاعر و سخن‌سرای نامی کشورمون اختصاص می‌دم.

ابو محـمد مشرف الدین (شرف الدین) مصلح بن عـبدالله بن شرف الدین شیرازی، مـلـقب به ملـک الکـلام و افصح المتکـلمین و استاد سخن بی شک یکی از بزرگـترین شاعـران ایران است کـه بـعـد از فردوسی آسمان ادب فارسی را به نور خـیره کنندهً خـود روشن ساخـت. این روشنی با چـنان نیرویی هـمراه بود که هـنوز پـس از گـشت هـفت قـرن تمام از تاثـیر آن کـاسته نشده و این اثـر پارسی هـنوز پابرجـا و استوار است. از احـوال شاعـر در ابتدای زندگـیش اطـلاعی در دست نـیست، اما آنچـه مسلم است، دانش وسیعـی اندوخـته بود. در حدود سال ۶۰۶ هـجـری در شهـر شیراز در خـاندانی کـه هـمه از عالمان دین بودند، چـشم به جـهان گـشود. مقـدمات عـلوم ادبی و شرعـی را در شیراز آموخت و سپس در حدود سال ۶۲۰ برای اتمام تحـصیلات به بغـداد رفت و در مدرسه نظامیه آن شهـر به تحـصیل پـرداخت.

سعدی در شیراز متولد شد. پدرش در دستگاه دیوانی اتابک سعد بن زنگی، فرمانروای فارس شاغل بود. هنوز طفل بود که پدرش در گذشت. در دوران کودکی با علاقه زیاد به مکتب می‌رفت و مقدمات علوم را می‌آموخت. هنگام نوجوانی به پژوهش و دین و دانش علاقه فراوانی نشان داد. اوضاع نابسامان ایران در پایان دوران سلطان محمدخوارزمشاه و بخصوص حمله سلطان غیاث الدین، برادر جلال الدین خوارزمشاه به شیراز سعدی راکه هوایی جز کسب دانش در سر نداشت برآن داشت دیار خود را ترک نماید.

او از شیراز به مدرسه نظامیه بغداد رفت و در آنجا از آموزه‌های امام محمد غزالی بیشترین تأثیر را پذیرفت (سعدی در گلستان غزالی را «امام مرشد» می‌نامد). غیر از نظامیه، سعدی در مجلس درس استادان دیگری از قبیل شهاب‌الدین سهروردی نیز حضور یافت و در عرفان از او تأثیر گرفت.

پس از پایان تحصیل در بغداد، سعدی به سفرهای متنوعی پرداخت که به بسیاری از این سفرها در آثار خود اشاره کرده‌است. در این که سعدی از چه سرزمین‌هایی دیدن کرده میان پژوهندگان اختلاف نظر وجود دارد و به حکایات خود سعدی هم نمی‌توان چندان اعتماد کرد و به نظر می‌رسد که بعضی از این سفرها داستان‌پردازی باشد. زیرا بسیاری از آنها پایه نمادین و اخلاقی دارند نه واقعی. مسلم است که شاعر به عراق، شام و حجاز سفر کرده است و شاید از هندوستان، ترکستان، آسیای صغیر، غزنه، آذربایجان، فلسطین، چین، یمن و آفریقای شمالی هم دیدار کرده‌باشد.

سعدی در حدود ۶۵۵ قمری به شیراز بازگشت و در خانقاه ابوعبدالله بن خفیف مجاور شد. حاکم فارس در این زمان اتابک ابوبکر بن سعد زنگی بود که برای جلوگیری از هجوم مغولان به فارس به آنان خراج می‌داد و یک سال بعد به فتح بغداد به دست مغولان به آنان کمک کرد. در دوران ابوبکربن سعدبن زنگی شیراز پناهگاه دانشمندانی شده بود که از دم تیغ تاتار جان سالم بدر برده‌بودند. در دوران وی سعدی مقامی ارجمند در دربار به دست آورده بود. در آن زمان ولیعهد مظفرالدین ابوبکر به نام سعد بن ابوبکر که تخلص سعدی هم از نام او است به سعدی ارادت بسیار داشت.

سعدی به پاس مهربانی‌های شاه سرودن بوستان را در سال ۶۵۵ شروع نمود. و کتاب را در ده باب به نام اتابک ابوبکر بن سعدبن زنگی در قالب مثنوی سرود. هنوز یک سال از تدوین بوستان نگذشته بود که در بهار سال ۶۵۶ دومین اثرش گلستان را بنام ولیعهد سعدبن ابوبکربن‌زنگی نگاشت.

سعدی در خانقاهی که اکنون آرامگاه اوست و در گذشته محل زندگی او بود، به خاک سپرده شد که در ۴ کیلومتری شمال شرقی شیراز، در دامنه کوه فهندژ، در انتهای خیابان بوستان و در کنار باغ دلگشا است. این مکان در ابتدا خانقاه شیخ بوده که وی اواخر عمرش را در آنجا می‌گذرانده و سپس در همانجا دفن شده‌است. برای اولین بار در قرن هفتم توسط خواجه شمس‌الدین محمد صاحب‌دیوانی وزیر معروف آباقاخان، مقبره‌ای بر فراز قبر سعدی ساخته شد. بنای فعلی آرامگاه سعدی از طرف انجمن آثار ملی در سال ۱۳۳۱ هجری شمسی با تلفیقی از معماری قدیم و جدید ایرانی در میان عمارتی هشت ضلعی با سقفی بلند و کاشیکاری ساخته شد.

آثار منظوم و منثور سعدی که به‌جا مانده است، عبارتند از: بوستان، گلستان، دیوان اشعار، رسائل نثر، هزلیات.

شعر زیر از معروف‌ترین سروده‌های سعدی است که بر سردر سازمان ملل متحد نقش بسته است:

«بنى آدم اعضاء یک پیکرند
که در آفرینش ز یک گوهرند
چو عضوى به‌درد آورد روزگار
دگر عضوها را نماند قرار».

بیشتر بخوانید

باران آلوده‌ی شیراز – پنجشنبه ۲۷ فروردین ۸۸

داریوش — Sat, 18 Apr 2009 10:28:22 +0000

پنج شنبه گذشته یعنی ۲۷ فروردین ۱۳۸۸ همانند اکثر روزهای دیگه در این ماه، هوای شیراز ابری و بارانی بود. ولی این بارندگی با بقیه یه کم فرق داشت. بطوری که لباسهای مردم، مخصوصا اونهایی که مشکی پوشیده بودن، کاملا گِــلی شد؛ وضع ماشینها هم دیگه ناگفتنی. به عبارت دیگه از آسمون بجای بارون نرم و لطیف بهاری، گِــل می بارید.

تنها چیزی که برام سؤاله اینه که با این همه بارندگی و رحمت الهی در روزهای اخیر، چرا هوا اینقدر کثیف بوده؟ اینهمه غبار و آلودگی در هوای شیراز از کجا اومده؟ هوای لطیف بهاری که می‌گن همینه؟ بهار شیراز همینه؟ ما داریم چه هوایی تنفس می‌کنیم؟

برای اینکه شما هم ببینید چه بارونی داشتیم، چندتا عکس از وسائط نقلیه گرفتم (ازجمله ماشین خودم) که بد نیست شما هم ببینید:

به قطرات باران کثیف و گِـلی روی سقف و کاپوت دقت کنید

این هم از صندوق و شیشه عقب و مجددا سقف خودرو

از زاویه نزدیکتر و دقیقتر این باران رو ببینید

ببینید شیشه کناری این خودرو رو چطور پاک کردن تا دید داشته باشه

دید شیشه عقب خودرو از داخل اینطوری بود

و همسنطور دید شیشه جلو از داخل خودرو

اینم یه خودور دیگه که زیر بارون بوده

و یکی دیگه …

یکی دیگه …

اینم ببینید

اینم جالبه

اگه به صندوق عقب این پراید دقت کنید آثار شرشر باران گِـلی رو می بینید

بیشتر بخوانید

دستورالعمل های شیرازی

داریوش — Sat, 28 Feb 2009 19:47:52 +0000

می گن دونفر(دور از جون شما دزد) یه بانک رو می زنن. پولها رو می برن مخفیگاهشون، یکیشون میگه «بیا پولا رو بشماریم»؛ دومی میگه «بگیر بخواب فردا صبح رادیو اعلام میکنه» ! بنا به روایتی اعلام شده اون دومی یه شیرازی بوده…

اخیرا ایمیلی از یکی از دوستان از دوردستها دریافت کردم در مورد شیرازیها و خصوصیتی که خیلی بهش معروف شدن؛ با هم بخونیم:

سعی کنید روزها استراحت کنید تا شبها راحت بتوانید بخوابید

در نزدیکی تخت خوابتان صندلی بگذارید تا اگر از خواب بیدار شدید روی آن نشسته و استراحت کنید

ایستادن به رفتن، نشستن به ایستادن و خوابیدن به نشستن اولویت دارد

جایی که می‌توانید بنشینید چرا می‌ایستید؟

کار امروز را به فردا موکول کنید و کار فردا را به پس فردا

اگر حس کار کردن به شما دست داد کمی صبر کنید تا این حس از شما بگذرد

از همه دیرتر سر سفره رفته و زودتر بلند شوید تا زحمت چیدن و جمع کردن سفره به شما تحمیل نشود

برای کار همیشه فرصت هست پس از استراحت غافل نشوید

در میهمانی‌ها حتماً با خود بالش ببرید شاید فرصتی برای استراحت بدست آوردید

به خواب نگویید کار دارم به کار بگویید خواب دارم

————-

پ.ن ۱: امیدوارم همشهری های عزیز ناراحت نشده باشن. مطلب طنزه

بیشتر بخوانید

شیراز و کانون وبلاگنویسان شیراز

داریوش — Mon, 23 Feb 2009 10:05:41 +0000

این پست بیشتر در مورد وبلاگنویس های شیرازیه. هه شیرازیهای سراسر دنیا، همه شیرازیهای وبلاگنویس باسابقه و وبلاگنویسهای تازه کار.

کانون وبلاگنویسان شیراز (وبــانــه)، چندماهیه شروع به کار کرده. اساسنامه و منشور مخصوص به خودش داره و عضو سازمان ملی جوانان کشور و NGO هست.

هدف اصلی این کانون، جمع آوری و هدایت و هماهنگی وبلاگهای شیرازی، ارتقاء کمی و کیفی وبلاگهای شیرازی، از طریق برگزاری دوره های آموزشی، مسابقات، مباحثات و همایشها و جلسات مختلف، معرفی وبلاگهای خوب شیرازی به دیگران و در رسانه ها است.

تاکنون جلسات متعددی تشکیل شده، عده زیادی اومدن و بحثهایی هم شده. این کانون که در ابتدا وبلاگی در وردپرس داشتند (مدتی هم در بلاگفا) هم اکنون و با تلاش جمعی اعضا دارای سایت اختصاصی با نام وبانه هست که علاوه بر درج اخبار، یه مجله الکترونیکی هم درون سایت منتشر می شه. این مجله فعلا بصورت آزمایشیه و مراحل تکاملی خودشو طی می کنه.

من هم به عنوان یه وبلگ نویس شیرازی، در اکثر جلسات و تصمیم گیریهاشون شرکت داشتم. خب یه حقیقتی بگم واقعا جمع کردن شیرازیهای وبلاگنویس خیلی سخته. خیلیهاشون می ترسن بیان یا حتی عضو بشن شاید فکر می کنن اگه بیان یه جا تحت نام وبلاگنویس عضو بشن، بلافاصله بهشون دستبند می زنن و می ندازنشون جایی که عرب نی انداخت

خیلی ها هم ترجیح می دن ناشناس و انفرادی به کار خودشون ادامه بدن، بعضی ها سنگ اندازی می کنن و بعضی دیگه هم این کار رو مسخره می دونن. خب نظرات همه محترمه ولی هدف اصلی وبانه شروع یه کار جمعیه که در نهایت به نفع تمام وبلاگنویسهای شیرازه.

همایش قبلی این کانون دوم اسفندماه در محیط زیبای حافظیه برگزار شد که گزارش و عکسهای اون در وبــانــه درج شده البته فقط اعضا می تونن اون پست رو ببینن. جلسه آینده نهم جمعه نهم اسفندماه ۸۷ در محل اصلی این کانون، باغ مهر جوان در بلوار چمران شیراز، (تقاطع قصردشت و چمران و بلوار شاهد) برگزار میشه و همین جا از تموم شیرازیهای وبلاگنویس دعوت می کنم در این جلسات شرکت کنن و یا اینکه حداقل عضو بشن. ضمنا جلسه آینده، وبانه هدیه میده، چه عضو کانون باشید و چه نباشید. فقط کافیه شیرازی باشید و تا روز جمعه نهم اسفندماه حداقل یه وبلاگ ثبت کرده باشید!

خب زیاد صحبت نمی کنم و شما رو دعوت می کنم یه سری به سایت وبانه بزنید و اگه شیرازی هستید حتما عضو بشید:

داریوش نامه » شیراز

معرفی یک شاعر همشهری و وبلاگش

بیشتر بخوانید

من و محل کارم

بیشتر بخوانید

قطار شیراز – اصفهان راه افتاد ولی سوار نشید

بیشتر بخوانید

پانزدهم اردیبهشت ماه و روز شیراز مبارک باد

بیشتر بخوانید

اردیبهشت را با بزرگداشت سعدی آغاز می‌کنیم

بیشتر بخوانید

باران آلوده‌ی شیراز – پنجشنبه ۲۷ فروردین ۸۸

بیشتر بخوانید

دستورالعمل های شیرازی

بیشتر بخوانید

شیراز و کانون وبلاگنویسان شیراز

کانون وبلاگ نویسان شیراز :: وبــانــه

http://webaneh.ir

بیشتر بخوانید