دلم به یاد تو امشب لبالب از شور است

تو کیستی که حریمت چو کعبه مشهور است؟

ماه فرو ماند از جمال محمد

سرو نباشد به اعتدال محمد

قدر فلک را کمال و منزلتى نیست

در نظر قدر با کمال محمد

© 2010, داریوش نامه. تمام حقوق محفوظ است.

بیشتر بخوانید

• میلاد پیامبر نور مبارک باد (1)
• ستاره ای بدرخشید و ماه مجلس شد، والا پیامدار محمد(ص) (4)

امروز که پنجم اسفندماه و به روایتی روز بزرگداشت خواجه نصیر الدین طوسی هست، به همه مهندسین عالم بویژه مهندسین ایرانی تبریک می گم.

© 2010, داریوش نامه. تمام حقوق محفوظ است.

بیشتر بخوانید

• مهندسین گرامی، روزتون مبارک (6)

استینگ  (گردن متیو توماس سونر) در ایران با آهنگ «Desert Rose» معروف شد. آهنگی که سامان مقدم در فیلم پارتی از آن استفاده کرد.نوای شرقی سازهای خاورمیانه‌ای به همراه آواز عربی «شِب مامی» و تلفیق آن با صدای بی‌نظیر استینگ و سازهای غربی، باعث شد صحنة پارتی در فیلم پارتی به برگ برنده این فیلم تبدیل شود.تدوین عالی و ویدیو‌کلیپ گونه محمدرضا معینی هم به جذابیت این آهنگ افزود و استینگ به یک چهره آشنا برای ایرانی‌ها تبدیل شد. ویدیو کلیپ فیلم «لئون (حرفه‌ای)» ساخته لوک بسون هم باعث شد تا استینگ بیش از پیش به جوانان ایرانی معرفی شود.

گوردن متیو سونر (به انگلیسی: Gordon Matthew Thomas Sumner)، معروف به استینگ، خواننده راک و بلوز و جاز اهل انگلیس است که در دوم اکتبر ۱۹۵۱ در نیوکاسل به دنیا آمد. او در سال ۱۹۷۷ گروه سه‌نفره پاپ/راک پلیس را به همراه اندی سامرز(گیتاریست) و استوارت کاپلند (درامر) بنیان گذاشت. استینگ در سال‌های پایانی دههٔ ۸۰ میلادی تقریبا فعالیت‌اش در گروه پلیس را متوقف کرد و از آن زمان به بعد آثارش را با نام خودش منتشر می‌کند. تا به امروز از آثار پلیس و استینگ بیش از ۱۰۰ میلیون نسخه به‌فروش رسیده‌است. استینگ تا به حال شانزده جایزه گرمی دریافت کرده‌است.

ترانه‌ی رز صحرایی رو که به همراهی خواننده‌ی مصری «شب مامی» و با اشعار خود استینگ ساخته شده، بارها دیدم و گوش کردم و هیچگاه خسته نشدم. حالا هم می‌خوام برای شما و دوستانی که دیدن و شنیدن یا اینکه ندیدن و نشنیدن بذارم. می‌دونم ازش خوشتون میاد:

شاد باشید …

© 2010, داریوش نامه. تمام حقوق محفوظ است.

بیشتر بخوانید

• بدون پست مرتبط

اخیرا در وبگردی های روزانه به سایتی برخوردم که قرار شده در ژانویه سال ۲۰۱۰ میلادی، از بین بیش از ۵۰ صدای برگزیده، ۵ نفر رو به انتخاب بقیه، معرفی کنه. البته این تعداد هم اکنون به بیش از ۸۵ خواننده رسیده…

در بین این صداهای ماندگار، اشخاص مشهوری رو می بینیم که برای من از همه مشهورتر، استاد محمدرضا شجریان، بود. همه، استاد رو می شناسیم و عمری با نوای «ربنا»ی ایشون روزه هامون رو در ماه مبارک رمضون افطار کردیم. همه، صدای گرم استاد رو شنیدیم و می شنویم و ترانه هاش رو زمزمه می کنیم و دوست داریم.

خیلی خوشحال شدم که اسم و تصویر ایشون رو در این جمع دیدم و می دونم که شما هم مثل من با رأی دادن به ایشون، باعث می شید و دوست دارید که به عنوان صدای برتر انتخاب بشه. کافیه روی عکس ایشون، روی علامت مثبت کلیک کرده و بعد از گذاشتن کامنت گزینه all done  رو انتخاب کنید، فقط همین! این تنها کاریه که می تونیم برای ایشون انجام بدیم. البته می تونید چهار نفر دیگه رو هم به همین ترتیب انتخاب کنید.

پس عجله کنید، بقیه رو هم خبردار کنید تا با این کار باعث بشیم نام استاد و نام ایران، جهانی بشه. روی لینک زیر کلیک کنید :

انتخاب صدای ماندگار

—————————————————————————-

پ.ن : راستی عید قربان، عید یگانه پرستان، بر تمامی شما مبارک

کعبه یک سنگ نشانی است که ره گم نکنند

حاجی احرام دگر بند، ببین یار کجاست

یه سوال : یه نفر ازم یه سوال در مورد عید قربان کرد، شما هم  فکر کنید،

فکر کنید اگه حضرت ابراهبم (ع)، به جای پسرش، مقرر می شدزنشو قربونی کنه، این مراسم به چه شکلی برگزار می شد؟

© 2009, داریوش نامه. تمام حقوق محفوظ است.

بیشتر بخوانید

• استاد پرویز مشکاتیان، درگذشت (3)

با خبر شدیم امروز، سی‌ام شهریورماه ۱۳۸۸ استاد پرویز مشکاتیان، استاد و آهنگساز برجسته سنتور بدلیل نارسایی قلبی و در سن ۵۴ سالگی در منزل دار فانی را وداع گفت.

پرویز مشکاتیان در ۲۴ اردیبهشت ۱۳۳۴ در نیشابور به دنیا آمد و کار هنری خود را در شش سالگی با پدرش، مرحوم حسن مشکاتیان که استاد سنتورنوازی و آشنا با ویولن و سه‌تار بود، آغاز کرد. وی با ادامه آموختن موسیقی در طول تحصیل، در سال ۱۳۵۳ وارد دانشکده هنرهای زیبا در دانشگاه تهران شد.

مشکاتیان، ردیف میرزا عبدالله را نزد استاد نورعلی برومند و دکتر داریوش صفوت و مبانی موسیقی ایرانی را نزد اساتیدی چون دکتر محمدتقی مسعودیه، عبدالله دوامی، سعید هرمزی و یوسف فروتن فراگرفت. او کار سنتورنوازی خود را به شیوه رسمی در مرکز حفظ و اشاعه موسیقی آغاز کرد و کارهای بزرگ فراوانی را در زمینه آهنگسازی وسنتورنوازی به ویژه تکنوازی انجام داد.

مرحوم مشکاتیان در آزمون موسیقی باربد که به ابتکار استاد نورعلی برومند برگزار می‌شد، به همراه پشنگ کامکار مشترکاً جایگاه نخست را به دست آورد.

مشکاتیان از سال ۱۳۵۶، همکاری با رادیو را زیر نظر هوشنگ ابتهاج آغاز کرد و پس از آن مؤسسه چاووش را با همکاری هنرمندان گروه عارف و شیدا تشکیل داد. سپس با همکاری شهرام ناظری، تصنیف «مرا عاشق» را بر روی شعر مولانا ساخت. از سال ۱۳۵۸ تا سال ۱۳۶۷ با محمدرضا شجریان همکاری داشت که نتیجه این همکاری، آثار ماندگاری چون بیداد، آستان جانان، سرّ عشق، نوا و دستان بود. وی در همه این آثار، به عنوان آهنگ‌ساز و نوازنده سنتور (در سِرّ عشق به عنوان نوازنده سه‌تار) همکاری داشت.

او همچنین کارهای بسیار پرباری با نوازندگانی چون حسین علیزاده (سرپرست گروه عارف و گروه شیدا) و محمدرضا لطفی (سرپرست گروه شیدا) دارد.

پس از قطع همکاری با محمدرضا شجریان، وی با خوانندگانی چون علی جهاندار، ایرج بسطامی، علیرضا افتخاری، حمیدرضا نوربخش، علی رستمیان و شهرام ناظری همکاری کرد. او همچنین در فستیوال جهانی موسیقی تحت عنوان (روح زمین) در کشور انگلستان شرکت کرد و مقام نخست را بدست آورد.

وی در روزهای ۶ تا ۹ آذر ۱۳۸۶ به عنوان سرپرست گروه عارف کنسرتی در تهران برگزار کرد که حمیدرضا نوربخش به عنوان خواننده در آن شرکت داشت.

مشکاتیان، کتاب‌های فراوانی در زمینه سنتور و موسیقی ایرانی تألیف کرده‌است.

دعوتتون می‌کنم تصنیف خاطره‌انگیز “همراه شو عزیز” یا “رزم مشترک” را که از کارهای این استاد گرانمایه است و همه شنیده‌ایم، دوباره بشنویم :

ویدئوی نوازندگی سنتور و بسیار دیدنی زیر رو که از آثار این استاد چیره دست است، هم ببینید:

——————-

داریوش نامه، درگذشت و فقدان استاد پرویز مشکاتیان را به خانواده آن مرحوم، جامعه هنری و نیز هموطنان عزیز تسلیت می‌گوید.

© 2009, داریوش نامه. تمام حقوق محفوظ است.

بیشتر بخوانید

• به استاد شجریان رأی دهیم – عید قربان هم مبارک (1)

سوم شعبان ۱۴۳۰ هجری قمری که مصادف با چهارم مردادماه ۱۳۸۸ هجری شمسی است، میلاد سومین ستاره پرنور شیعه، مظهر آزادگی و سید و سالار شهیدان و سرور جوانان اهل بهشت است.

عشقت عجین شده است در آب و گل وجود
بر لوح سینه ها شده منقوش، یا حسین

این روز را به تمام مسلمبن و آزادگان جهان تبریک می گویم.

© 2009, داریوش نامه. تمام حقوق محفوظ است.

بیشتر بخوانید

• باز این چه شورش است که در خلق آدم است (2)
• میلاد پیامبر نور مبارک باد (1)

عید مبعث پیامبر گرامی اسلام، حضرت محمد مصطفی(ص) مبارک باد

سالروز تجلى انوار الهى، نزول والاترین نعمت پروردگار بر بشریت، طلوع خورشید درخشان خاتمیت بر آسمان نبوت، بعثت اشرف موجودات، خاتم انبیاء حضرت محمد مصطفى(صلى الله علیه وآله و سلم) بر همه یگانه پرستان جهان، بویژه مسلمانان مبارک باد.

سـتـاره ای بـدرخـشید و مـاه مجـلس شــد         دل رمیــده مـا را انیس و مونس شـد

نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت         بغمزه مسـأله آمـوز صـد مـدرس شـد

در پایان، بی مناسبت ندیدم که ترانه خاطره انگیز والاپیامدار (وحدت) با صدای گرم مرحوم فرهاد و شعری از مرحوم سیاوش کسرایی را تقدیم دوستان کنم.

والاپیامدار محمد !

گفتی که یک دیار ،

هرگز به ظلم و جور نمی ماند ،

برپا و استوار !

آنگاه تمثیل وار ،

کشیدی عبای وحدت ،

بر سر پاکان روزگار .

***

در تنگ پر تبرک آن نازنین عبا ،

دیرینه ، ای محمد !

جا هست بیش و کم آزاده را ،

که تیغ کشیده است ،

بر ستم !؟

© 2009, داریوش نامه. تمام حقوق محفوظ است.

بیشتر بخوانید

• میلاد پیامبر گرامی اسلام و امام جعفر صادق مبارک باد (2)

مهدی آذریزدی نویسنده پیشکسوت ادبیات کودک صبح روز پنج‌شنبه ۱۸ تیر ماه درگذشت. وی مدتها بود از عفونت ریه رنج می برد و در سن ۸۷ سالگی در بیمارستان آتیه‌ تهران درگذشت.

مهدی آذر یزدی سه روز قبل از آغاز سال ۱۳۰۱ در روستای “خرمشاه” از توابع یزد به دنیا آمد. خانواده اش تازه مسلمان و اجدادش زرتشتی بودند. از هشت سالگی همراه پدرش روی باغ و زمین رعیتی کار کرد و به گفته خودش “تا هفده سالگی جز آنچه در خانه یا مسجد شنیده بود”، چیزی نمی دانست.

بیست ساله بود که از کار بنایی به کار در کارگاه جوراب بافی یزد کشیده شد. در این زمان شهر یزد فقط یک کتابفروشی داشت و صاحب کارگاهی که او در آن شاگرد جوراب بافی بود تصمیم گرفت که یک کتابفروشی تاسیس کند و مهدی را از میان شاگردهای کارگاهش به کتابفروشی منتقل کرد.

مهدی آذر یزدی در بیان خاطراتش می نویسد که “دیگر گمان کردم به بهشت رسیده ام. تولد دوباره و کتاب خواندن من شروع شد و در این کتابفروشی بود که فهمیدم چقدر بی سوادم. من که زمان تحصیل در دبیرستان را از دست داده بودم، تنها راه “رسیدن به دانایی” را در کتاب خواندن جستجو کردم و پس از چهار سال کار در کتابفروشی، هوس نوشتن و شعر گفتن و با بچه های درس خوانده همرنگ شدن در من برانگیخته شد.”

کار در کتابفروشی زمینه آشنایی او با اهالی شعر و ادب را فراهم کرد، اما به گفته او “یک وقت دیدم مثل این که به محیط بزرگ تری احتیاج دارم و از یزد دل برکن شدم و به تهران آمدم، بی آن که بدانم در تهران چه خواهم کرد.”

مهدی آذر یزدی نوشته های دیگری هم دارد که به دلیل عدم صدور مجوز انتشار از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی آنها را ناتمام گذاشته است.

حرکت او به تهران در سالهای نخست دهه بیست خورشیدی، همزمان بود با جنگ جهانی دوم. به توصیه یکی از آشنایان کار در کتابفروشی یزد به خیابان ناصر خسرو تهران رفت و در “چاپخانه علمی” مشغول به کار شد.

در سال ۱۳۳۵ بود که به قول خودش “به فکر تدارک کتاب برای کودکان” افتاد. در این موقع ۳۵ ساله بود. شبی قصه ای از “انوار سهیلی” در چاپخانه نظرش را جلب می کند. بلافاصله در می یابد که اگر قصه ساده تر نوشته می شد، برای بچه ها مناسب تر بود.

جلد اول “قصه های خوب برای بچه های خوب” از اینجا پیدا شد. این مجموعه را شب ها در یک اتاق دو در سه متری زیر شیروانی می نوشت و نگران بود که کتاب خوبی نشود و او را مسخره کنند. ابتدا کتاب را به کتابخانه ابن سینا در چهارراه مخبرالدوله داد که آنها آن را چاپ نکردند، هرچند که به گفته او آقای جعفری، مدیر انتشارات امیرکبیر کتاب را چاپ کرد و با استقبال خوانندگان کم کم این مجموعه به هشت جلد رسید.

تاکنون بیست و سه عنوان کتاب از مهدی آذر یزدی منتشر شده است. آثاری از جمله “قصه های تازه از کتابهای کهن”، “گربه ناقلا”، “گربه تنبل”، “مثنوی برای بچه ها”، “مجموعه قصه های ساده” و تصحیح “مثنوی” برای بزرگسالان از او به یادگار مانده است.

مهدی آذر یزدی در زمینه آثارش جایزه یونسکو و همچنین “جایزه سلطنتی کتاب سال” را پیش از انقلاب دریافت کرد. شورای کتاب کودک هم سه کتاب او را به عنوان کتاب برگزیده سال انتخاب کرد.

مهدی آذر یزدی ازدواج نکرد و هیچ گاه به کار دولتی هم اشتغال نداشت، به قول خودش مدرک تحصیلی نداشت و راه استخدام را هم بلد نبود. هر چند علاوه بر نویسندگی به امور غلطگیری و فهرست اعلام نویسی تا سال های آخر عمرش ادامه داد.

او چندی پیش گفت که نوشته های دیگری هم دارد که به دلیل عدم صدور مجوز انتشار از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی انگیزه تکمیل نوشته هایش را از دست داده و آنها را ناتمام گذاشته است.

منبع : بی بی سی فارسی

مجموعه “قصه‌های خوب برای بچه‌های خوب” از مشهورترین آثار آذر یزدی بود که وی در آنها به بازنویسی قصه های کهن برای کودکان پرداخته بود.

پیکر این نویسنده فقید ساعت ۹ صبح روز شنبه ۲۰ تیرماه از مقابل خبرگزاری قرآنی ایران (ایکنا) به سمت قطعه‌ هنرمندان بهشت زهرا (س) تشییع خواهد شد.

داریوش نامه، درگذشت این نویسنده توانا و پیشکوست ادبیات کودک کشورمان را به خانواده آن مرحوم و جامعه فرهنگی – هنری کشور تسلیت عرض می نماید.

© 2009, داریوش نامه. تمام حقوق محفوظ است.

بیشتر بخوانید

• بدون پست مرتبط

امروز ۱۵ تیرماه مصادف با ۱۳ رجب و زادروز مولود کعبه، حضرت امیرالمؤمنین علی(ع) است. دوتا تبریک دارم:

اول از همه این روز رو به همه دوستداران و مریدان آن حضرت تبریک می گم و آرزو می کنم که همه بتونیم درسهای عدالت و ایمان اون حضرت رو حتی اگه شده بتونیم فقط تمرین کنیم.

این ترانه ی خاطره انگیز رو به نام یامولا دلم تنگ اومده از علیرضا افتخاری بشنوید:

***

امروز به همین مناسبت، روز پدرهم نام گذاری شده. تبریک دوم رو به همه پدران این سرزمین و مخصوصا پدر عزیز و زحمتکش خودم، که هنوز که هنوز دارم زیر سایه ی اون و (نیز مادر مهربونم) زندگی می کنم، تقدیم می کنم. می دونم که فرزند خوب و صالحی برای اونها نبودم و در این چند دهه اونها رو خیلی آزار دادم و قدرناشناسی هم که بسیار …

پدرم روزت مبارک!

برای پدرانی که هم اکنون در بین ما نیستند، آرزوی بخشش و رحمت کنیم. شاید تنها کاری که از دستمون برمیاد اینه براشون رحمت و آمرزش و آبرو کسب کنیم. دعای “خدا پدر و مادرت  رو بیامرزه” دعایی هست که بقیه دربرابر کار خوبی که براشون انجام می دیم، نثار ما و درحقیقت نثار والدین ما می کنن. سعی کنیم این دعا رو بیشتر بشنویم و بیشتر به کار ببریم. خدا همه پدرها و مادرهایی رو که در بین ما هستند و نیستند، قرین رحمت و مغفرت خودش کناد. آمین.

ترانه زیبای زیر با عنوان نامه ای برای پدر از مسعود برومند که برای عزیزان از دست رفته می خونه، با هم بشنویم  :

© 2009, داریوش نامه. تمام حقوق محفوظ است.

بیشتر بخوانید

• عید غدیر خم بر شیعیان علی مبارک باد (8)

در تالاری که درست بالای سر در مدرسه خان شیراز قرار دارد سیصد سال پیش ملاصدرای شیرازی تدریس می کرد و اکنون هم این تالار به نام این شخصیت بزرگ علمی نامگذاری شده است.

روز اول خردادماه، روز بزرگداشت دانشمند و حکیم عالیقدر ایرانی و نیز روز بهره‌وری است. در این نوشته سعی خواهیم کرد معرفی کوتاهی از این دانشمند داشته باشیم و در ادامه نیز چند حکایت از وی خواهیم آورد.

ملاصدرای شیرازی از اعقاب حاجی قوام الدین حسین شیرازی وزیر شاه شیخ ابواسحق اینجو است به همین جهت او را قوامی می گفتند.

سیصد سال پیش یعنی زمانی که دکارت راه جدیدی در علم پیش گرفت، نابغه شرق، ملاصدرا نظریه ای ابراز داشت که ضربت سهمگینی بر عقادی علمی زمان خود وارد آورد و اگر شرایط لازم وجودداشت می توانست حوزه های علمی ایران را در جهتی نوین سوق دهد.

ملاصدرا احساس کرد که نظریات ارسطو دست و پای حکمای اسلامی را بسته و آنان را از تفکر آزاد باز داشته از این رو با وضع نظریه جدید و انقلابی خود، علیه علم و فلسفه ای که هزار سال در عالم اسلام نضج و قوام گرفته بود قیام کرد و آراء ارسطو، فارابی و ابن سینا را باطل اعلام داشت.

ملاصدرا ابتدا فلسفه ارسطو، ابن سینا و فلسفه اشراق را کاملاً فرا گرفت. اساتیدش عبارت بودند از میرباقر و شیخ بهائی عاملی. آنگاه به یکی از دهات قم رفت و به ریاضت مشغول شد سپس به شیراز آمد و در تالار مدرسه خان به تدریس پرداخت و ضمناً به تألیف کتاب همت گماشت. وی فلسفه مشاء و اشراق را ممزوج ساخت و در این راه شیوه مصنفین اخوان الصفا را پیمود.

ملاصدرا و دکارت در شرق و غرب راه نوینی را در پیش گرفتند ولی شیوه آنان کاملاً متفاوت بود. دکارت نسبت به همه چیز شک آورد و از وجود خویش شروع کرد تا توانست راهی برای درست به کار بردن عقل پیدا کند و دریچه ای به روی علم باز نماید.

ملاصدرا مردی عارف و روحانی بود. از این رو نمی توانست قیود معتقدات مذهبی را دور بریزد. مع الوصف به یک راز بزرگ طبیعت پی برد و دانست که جوهر عالم ماده همیشه در حرکت است.

تا زمان ملاصدرا، فلاسفه حرکت را به تمام عالم عمومیت نمی دادند و می پنداشتند که در پنج مقوله جوهر (عقل، نفس، هیولی، صورت، جسم) و پنج مقوله عرض (له، متی، فعل، انفعال، اضافه) حرکت راه نمی یابد و فقط در چهار مقوله عرض (کم، کیف، وضع، این) حرکت واقع می شود.

علت آن است که آنان حرکت را از دیدگاه مشهودات خویش تعریف می کردند. مثلاً می دیدند که اشیاء را می توان شمرد یا اندازه گرفت یا حرارت، اراده، شجاعت، سستی، سختی، نور و غیره منشأ حرکت هستند.

ملاصدرا هفت سفر پیاده به مکه رفت و در سفر هفتم به سال ۱۰۵۰ هجری قمری در بصره وفات یافت و همانجا مدفون گردید.

چند حکایت از ملاصدرا

۱٫ اثبات وجود اشیاء

می گویند روزی ملاصدرا در کنار حوض پر آب مدرسه درس می داد. غفلتاً فکری به خاطرش رسید و رو به شاگردان کرد و گفت: «آیا کسی می تواند ثابت کند آنچه در این حوض است آب نیست؟»

چند تن از طلاب زبردست مدرسه با استفاده از فن جدل که در منطق ارسطو شکل خاصی از قیاس است و هدف عاجز کردن طرف مناظره یا مخاطب است نه قانع کردن او، ثابت کردند که در آن حوض مطلقاً آب وجود ندارد و از مایعات خالی است.

ملاصدرا با تبسمی رندانه مجدداً روی به طلاب کرد و گفت: ” اکنون آیا کسی هست که بتواند ثابت کند در این حوض آب هست؟ ” یعنی مقصود این است که ثابت کند حوض خالی نیست و آنچه در آن دیده می شود آب است.

شاگردان از سؤال مجدد استاد خود ملاصدرا در شگفت شده جواب دادند که با آن صغری و کبری به این نتیجه رسیدیم که در حوض آب نیست، حال نمی توان خلاف قضیه را ثابت کرد و گفت که در این حوض آب هست…

فیلسوف شرق چون همه را ساکت دید سرش را بلند کرد و گفت:

« ولی من با یک وسیله و عاملی قویتر از دلایل شما ثابت می کنم که در این حوض آب وجود دارد ». آنگاه در مقابل چشمان حیرت زده طلاب کف دو دست را به زیر آب حوض فرو برد و چند مشت آب برداشته به سر و صورت آنها پاشید. همگی برای آنکه خیس نشوند از کنار حوض دور شدند. فیلسوف عالیقدر ایران تبسمی بر لب آورد و گفت: «همین احساس شما در خیس شدن بالاتر از دلیل است ….».

۲٫ داستان عشاق

زمانی که فیض کاشانی در قمصر کاشان زندگی می کرد، پدر خانمش، ملاصدرا، چند روزی را به عنوان میهمان نزد او در قمصر به سر می برد.

در همان ایام در قمصر، جوانی به خواستگاری دختری رفت. والدین دختر پس از قبول خواستگار، شرط کردند که تا زمان عقد نه داماد حق دارد برای دیدن عروس به خانه عروس بیاید و نه عروس حق دارد به بیرون خانه برود.

از این رو، عروس و داماد که عاشق و شیدای همدیگر بودند و می خواستند همدیگر را ببینند، به فکر چهره ای افتادند که نه با شرط مخالفت بشود و نه والدین عروس متوجه بشوند.

لذا عروس حیله ای زد و گفت: من فلان موقع به قصد تکاندن فرش به پشت بام می آیم و تو هم داخل کوچه بیا، همدیگر را ببینیم.

در آن وقت مقرر، دختر فرش خانه را به قصد تکاندن به پشت بام برد و فرش را تکان می داد و داماد هم از داخل کوچه نظاره گر جمال دلنشین عروس خانم بود و مدام این جملات را می خواند:

اومدی به پشت بوندی اومدی فرش و تکوندی

اومدی گردی نبوندی اومدی خودت و نشوندی

در این حال، عارف بزرگوار، ملاصدرا از کوچه عبور می کرد و این ماجرا را دید و شروع به گریه کردن کرد.

او یک شبانه روز بلند گریه می کرد تا این که فیض کاشانی از او پرسید:

چرا این گونه گریه می کنی؟

ملاصدرا گفت: من امروز پسری را دیدم که با معشوقه خود با خوشحالی سخن می گفت.

گریه من از این جهت است که این همه سال درس خوانده ام و فلسفه نوشتم و خود را عاشق خدای متعال می دانم اما هنوز با این حال و صفایی که این پسر با معشوقه خود داشت من نتوانستم با خدای خود چنین سخن بگویم. لذا به حال خود گریه می کنم.

۳٫ داستانی از کودکی ملاصدرا

محقق شهیر شیخ عبدالله زنجانی در رساله ای که در احوال صدرالدین شیرازی ( ملاصدرا ) نوشته است ، داستانی نقل کرده و می نویسد : پدر ، وی او را روزی در کار اداره امور درگاه دستگاه خود گمارد و پس از آن که بازگشت و صورتحساب هزینه آن مدت را از فرزند طلبید، دید که مبلغی نسبتاً زیاد ( سه تومان به ارزش آن روز و هر تومان به معنی ده هزار ) را به عنوان خیرات به مستمندان بخشیده است و این معادل همان مبلغی بود که پدر برای داشتن فرزند به پیشگاه خداوند متعال نذر نموده بود.

هنگامی که پدر با شگفتی سبب و بهانه این هزینه را از فرزند پرسید ، فرزند هوشیار خردمند وی پاسخ داد که این همان بهائی است که باید به پای فرزندتان می پرداختید.

یاد این دانشمند فرزانه، گرامی باد

© 2009, داریوش نامه. تمام حقوق محفوظ است.

بیشتر بخوانید

• معرفی یک شاعر همشهری و وبلاگش (8)
• قطار شیراز – اصفهان راه افتاد ولی سوار نشید (2)
• اردیبهشت را با بزرگداشت سعدی آغاز می‌کنیم (6)
• باران آلوده‌ی شیراز – پنجشنبه 27 فروردین 88 (0)
• شیراز و کانون وبلاگنویسان شیراز (0)