ای شهر من که ساکت و آرام خفته ای

بر بستر کرانه ی دریاچه ی خزر

دیشب به یاد خاطره انگیز نام تو

چون شمع نیمه مرده تنم سوخت تا سحر

ای شهر من که ابر پراکنده و سیاه

پیوسته بر فراز تو و سایبان توست

ای شهر من که پهنه ی سر سبز دشت تو

میدان یکه تازی غارتگران توست

ای مایه ی امید من ای شهر دوردست

ای آتش نهفته تو را یاد می کنم

چون آذرخش کینه ی محکوم بی گناه

هر دم پی نجات تو فریاد می کنم

هر جا زنی به چشم من آید که بی گناه

محکوم این نظام بد و ظالمانه است

از پای پینه دار زنی یادم آیدم

کز باغهای دور روان سوی خانه است

یاد آیدم که بوسه ی شلاق دشمنان

بس داغ تیره بر بدن من نهاده بود

اما برای خاطر تو شاد و سر بلند

چشم دید که میدادمت درود

امواج خشمگین و کف آلوده ی خزر

چون میزدند بوسه لب ساحل تو را

یاد آیدم که سخت بر انگیختم زشوق

امواج خشم مردم نا غافل تو را

یاد آیدم ز روز خروشان واپسین

کز بهر رو سپیدی تو پر زکین و درد

بر روی دستهای فرو بسته از غضب

فریاد میزدم زپی آخرین نبرد

ای زادگاه عشق من ای شهر دور دست

ای مهد پاک پیشروان ره شرف

ای دشت بیکران فرو رفته در سکوت

از نعره های وحشی اولاد نا خلف

از راه دور روی تو را بوسه میزنم

تا چشم و گوش دشمن تو کور و کر شود

روزی چو خوشه های ظریف برنج

بی شک نهال کوشش ما بارور شود

دستت درد نکنه!! جالب بود!!

پیروز و به روز باشید.